In de uitlopers van de Picos gebergten in noordspanje , 30 kilometer van de zee ligt in een magische vallei El Mazo de Caraduxe verborgen.

El Mazo staat voor watermolen, aan de oevers van de rivier Aquillera is er enkele eeuwen geleden een nederzetting ontstaan, de goede ligging van de rivier ten opzichte van oevers bleek ideaal om een watermolen complex te stichten.

Uit de nabijgelegen heuvels werd ijzererts gegraven en in de molen verwerkt tot spijkers, slagpennen, messen en andere voorwerpen. Rondom die molen ontstond vanzelf een kleine nederzetting, compleet zelfvoorziennend, moestuinen met irrigatiekanalen, waterkracht, varkensweide, viskwekerij ,broodbakkerij…noem maar op.

Na de spaanse burgeroorlog begon de trek naar de grote stad, gesmede metaal raakte uit gratie zo ook enkele dorpjes in de asturias. Ruim 50 jaar heeft het leeggestaan, zwaar aangetast door de elementen en de begroeiing.

Er staan nog enkele gebouwen overeind, van de watermolen zelf rest niets anders dan 6 imposante muren van ruim 1 meter dik. Daartussen groeit een enorme kersenboom. Er staan zeker nog naast de bestaande 3 huizen zo’n 7 ruines, dit klinkt gek, ieder keer dat we daar aan de slag gaan ontdekken nieuwe ruines, bebouwingen, bassins, aquaducten, wegentjes. Kortom ieder keer dat we afreizen naar El Mazo is het een grote spannende ontdekkingstocht.

Momenteel wordt gewerkt aan de bereikbaarheid van het dorpje, zodat we er met zwaar matrieel terecht kunnen zonder dat we de originele historische bergweg aantasten met de daarbijbehorende eikenhouten brug.

First things first!

In klaart brengen, bomen kappen, struikgewas verbranden, nieuwe bomen planten, brug restaureren, simpele slaapzaal bouwen, sanitair. Dat zijn de eerste prioriteiten voor de komende 6 maanden.